Gewoon een flinke muur bouwen en mogelijke slopers op afstand houden.
De muur werd steeds dikker. Het verborg een zuiver, houten hart. Daar was ik zuinig op.
Uiteraard is mijn houten hart gevuld met liefde voor mijn dochters, voor Riley en Ayden en Djay en voor de fijne vrienden om me heen.
Maar die ene, die laat ik niet toe. Die komt er niet doorheen!! Ik wil niet meer gekwetst worden. Ook jaren hard geroepen. Met een grote glimlach op mijn gezicht.
Totdat er iemand met een flinke moker door mijn verdediging heen ging. En nog kon ik dat handelen. Zonder enig probleem. Wat mij ook verbaasde. Had ik voor hardhout gekozen?
Maar nu is het lachen me vergaan. Mijn houten hart heeft een kier.
Shit zullen sommigen denken. Inderdaad. Shit.
Want ik kan er niets mee. Ik weet absoluut niet hoe er mee om te gaan. Ik wil het ook niet. Zegt mijn verstand.
Maar ik moet toegeven dat het niet meevalt. Ik sta er mee op en ik ga ermee naar bed.
Ben je verliefd, Debb? Zullen sommigen van jullie zich afvragen.
Ik ben niet verliefd. Ik ben er gevaarlijk dichtbij. Ik voel me erg kwetsbaar en doe verwoede pogingen de kier te dichten. Aan de andere kant loopt mijn hart over..... en duwt kleine berichtjes naar boven.... "stel dat" .......
"De grootste afstand in de wereld bedraagt 35 cm; de afstand van het hoofd naar het hart" (Agnes Baker Pilgrim)
Hoe ga ik die afstand overbruggen? Als ik dat überhaupt kan!
Aanpassing op 23 september.
Na twee dagen met veel gepieker en fijne inzichten van anderen kan ik weer lachen. Eerst had ik spijt dat ik het blog geplaatst had. Ik had al een paar dagen nodig om die beslissing te nemen. Soms zijn er dingen die je toch niet makkelijk deelt.
Maar nu denk ik, het is fijn om weer te voelen. Was even geleden. Te weten dat ik daartoe in staat ben. Ik wist het wel, maar het was diep weggestopt.
De afstand hoef ik niet meer te overbruggen. Mijn verstand en mijn gevoel hebben elkaar gevonden.
En die kier? Een relatie zit er niet in dus die laat ik lekker zitten. Voel er niets van......
Deze youtube link kreeg ik op Facebook van een vriend. Die plaats ik in het blog. Hij stond er eerst onder.
And so it goes
(Een kamer staat leeg, voor degene die de kier kan vinden.)
