Twee lieve en trouwe viervoeters die zo lang deel uitmaakten van ons gezin.
Half Europa hebben ze doorkruist, samen met hun baasjes in de bus, camper of met de auto. Praktisch overal gingen ze mee naar toe. Twee knuffels eerste klas.
Jullie begrijpen, ze zijn niet meer. Kwam maandagavond thuis van mijn oudste dochter. Ging buiten zitten met een borrel. Tien minuten naar de telefoon zitten staren. De dierenarts uiteindelijk gebeld en ik was welkom. ( de afspraak stond voor dinsdagmiddag ).
Deze dierenarts ken ik al 30 jaar, hij zag mijn worstelen, heeft me gerustgesteld en de hondjes eerst een verdoving gegeven. Pas toen ze sliepen hebben de hondjes de fatale injectie gehad. Het was binnen tien minuten gedaan... twee hele honden-levens glipten door mijn handen en hoofd heen. En daarmee het leven wat ze met ons gedeeld hebben. Alle ellende en alle leuke dingen....
En dan kom je thuis, meteen al bakjes en manden opgeruimd. Als een kip zonder kop door je huis heen razen en net doen of er nog niets aan de hand is....
Tegen negen heb ik een hapje kunnen eten. In stilte....
En vanochtend toen ik wakker werd, geen geluid beneden, geen getrippel.... Geen ochtendritueel. Alleen een kat die me verbaasd aankijkt en dan snel naar buiten glipt.
Mijn verstand zegt dat ik de juiste beslissing heb genomen, mijn hart huilt en de tranen stromen.
Ben er even een paar dagen niet.
My life will never be the same.
RIP Tinkerbell en Spetter.
Ik huil met je mee...
BeantwoordenVerwijderenWat zal het stil zijn zonder die schatten.
Dikke knuffel. Veel sterkte.
xxx
Zelfs ik jank,ik ga dadelijk mijn hondje halen,moet er niet aan denken,zal voor je honden toch wel het beste zijn,hebben toch een goed leven gehad,sterkte (verdwenen van deze aardkloot,maar niet uit je koppie)
BeantwoordenVerwijderen