Opgebakken zuurkool

19 sep 2009, 22:43

Vrijdag zit ik net op de fiets als mijn vader belt met een boodschap. Opa(85) zat op het balkon en is er volkomen verward vanaf gekomen. Hij slaat wartaal uit. Oma(89) zal de dokter bellen. 

Wij, moeder, ik, zus en nichtje fietsen verder, naar het bevrijdingsfeestje in de stad. 

Mijn opa is min of meer de weg kwijt, al jaren praat ie over zijn kindertijd in Groningen bij de Papiermolen. Maar hij weet nog waar de dingen voor zijn. Een sleutel is om de deur te openen, een lepel voor soep of yoghurt met basterdsuiker. Als je hem vraagt, wat at je gisteren? Moet ie je het antwoord schuldig blijven. Heb je je pillen geslikt? Hij heeft geen idee.... hij grijpt meteen naar het pillendoosje. 

Maar als je mij vraagt wat ik het liefste weer eens zou eten, dat weet ik het wel. De zuurkoolstamp die mijn opa vroeger voor me opbakte. Toen ze nog in het huis woonden waar ik geboren ben. Het minikeukentje. Met de pan waarschijnlijk uit het jaar stillekes. Maar het smaakte zo geweldig, met een krokant korstje. 

Mijn moeder belt tijdens de frieten nog met oma, de dokter is er. 

Later belt mijn vader me, ik zit op het plein en hij loopt met zijn korps in het defile onderweg naar het plein. Opa had een acute aanval van geheugenverlies. Het komt weer in orde, dwz op hetzelfde nivo als het was. 

De lucht van de opgebakken zuurkool van mijn opa ruik ik nog. Mijn reukgeheugen is nog prima.
En het is nu zaterdagavond.