Mensen uit 53 landen die samen vieren, huilen, dansen, zwemmen en eten.
Mensen die vaak al jaren elkanders tegenstander zijn in het water. Maar daarnaast elkaar beste vriend omdat ze iets delen. Een handicap of mooier gezegd een functiebeperking. Want als je in dezelfde klasse zwemt dan heb je min of meer dezelfde beperking.
Mensen met een functiebeperking zijn heerlijk om me om te gaan. Ze zijn eerlijk en open en nemen ieder zoals ie is. En dat voelt als een soort thuiskomen. Ze oordelen niet, niet binnen hun team, niet over andere teams en ook niet over de vrijwilligers die er rond lopen.
Ze willen ook geen hulp. Ze redden zichzelf wel. Ook al betekend dat een flinke jaap over je voorhoofd omdat je niet ziet dat de tribune overhangt. Het liep goed af. Maar deze jonge slechtziende Amerikaan "was fine". Prima hoor. Maar ik heb toch mening maal gedacht....neem toch even de hulp aan en wees niet zo trots....
Chad uit Zuid-Afrika, beweegt zich voort met zijn handen liggend op een plank, hij vindt hulp geen probleem. Zeker niet om al de deuren te openen op zijn weg naar de lift helemaal achterin het zwembad. Toen we er samen in stonden ging het fout. Lift deed het niet.... ik blondt foute knop. Hij via de Walk of Fame naar boven gewandeld.... We hebben er later nog om gelachen...en al onze praatjes verwezen naar de lift.... en hoe hij in gevaar was in mijn omgeving.
Leuke vent, poppetjes in zijn ogen. Zich heel bewust van zijn "apartheid". En nog bewuster van de mensen die hem leuk vinden omdat ie op een plank ligt of diegenen hem respecteren om de man die hij is. Want dat is hij, een echte vent, geloof me. He doesn't walk like one. That's all.
 |
| zat er met mijn neus op! |
Verder had ik meteen de eerste dag van het de echte wedstrijden al een enorme adrenalinestoot. Ik werd zondag ingedeeld bij de dopingchaperonnen. Ieder van ons kreeg een gouden medaille winnaar aangewezen om te begeleiden vanuit het water tot aan de dopingtest. Voor mij grappig want ik zat met mijn neus op de finish. Toen ging Miho het water in. Een jonge Croaat, uit een van mijn teams dus. Hij had pas de dag ervoor de kans gehad om in het wedstrijdbad te zwemmen. Even het water voelen.... Hij is een S7. Het was op de men's 400 meter freestyle. Hij nam steeds meer voorsprong op zijn tegenstander, in baan 4. Tot hij de laatste keer terugkwam van het keerpunt en gewoon een flinke stuk voorlag. Toen had ik het niet meer..... Ik sprong op en neer naast dat zwembad. Dat is er een van mij.... hahaha..... Hij won. Brak het Wereld Record met drie seconden. Oefffff. Dat was mooi om mee te maken. Hierboven zie je Mihovil Spanja, met witte badmuts, die net binnen is en kijkt of zijn team wel gezien heeft dat ie het gedaan heeft. De gouden plak is binnen. Me proud!!
Ik heb genoten! Van iedereen! Leuke contacten van overal in de wereld. Ik heb leuke dingen op mijn netvlies staan.
Maar ook veel geleerd. Over zwemmen, functiebeperkingen en universele kameraadschap en liefde. Samen delen, samen doen. Geen grenzen.
Natuurlijk is er veel meer gebeurd tijdens mijn aanwezigheid of juist tijdens mijn afwezigheid. Misschien dat er ooit nog een blogje over volgt.
Ook negativiteit was er aanwezig en jaloezie en oppervlakkigheid. Daar ga ik geen woorden aan vuil maken.
Ik ga me opgeven als vrijwilliger voor de Paralympics in London in 2012.
hoi!
BeantwoordenVerwijderen