De dame en de slak

 jun 2008, 11:10

Ze ligt in de tuin, op haar buik op haar ligbed. Ze kijkt naar de kleine moestuin die ze dit voorjaar gemaakt heeft. De sla groeit goed. De lenteuitjes willen maar niet doorschieten. Het is warm, ze voelt de zon op haar benen. Iemand in de straat zet een zomers muziekje op. Dit is genieten, denkt ze. Dan ineens ziet ze een slak door haar tuintje glijden een vies glibberspoor achterlatend. Het huisje van de slak is bijzonder groot in vergelijking met de slak zelf. Een rilling gaat door haar lijf. Slakken, brrrrr 
Heel langzaam gaat hij voort, hij heeft in de hoek een malse krop gezien en die moet hij geproefd hebben. Het enige opstakel is die blonde dame die de tuin in de gaten houdt. “Gewoon heel langzaam doorkruipen en als ze me ziet dan kruip ik gewoon in mijn huisje. Lekker veilig. “ denkt ie. Hij heeft in zijn leven wel geleerd bij dames uit de buurt te blijven. Ze doen hem alleen maar verdriet. Deze zal niet veel anders zijn. 
Ze staat op, loom van de warmte. Ze is vastbesloten. De slak gaat. Ze moet alleen nog de moed verzamelen om hem op te pakken en in de gemeente tuin te zetten. Ze gaat op haar hurken zitten voor de moestuin. 
“Shit, Ze heeft me gezien.”
En zonder een moment na te denken schiet hij zijn huisje in. Nu is het afwachten of ze hem met rust zal laten. Hij heeft alle tijd. Ondertussen kan ie mooi wat in zijn huis doen. Er ligt nog was. Er is ook nog wel wat te eten van gisteren. Dan valt zijn huis om. 
Met alle moed die ze verzameld heeft geeft ze het huis van de slak een duwtje. Hij gaat een beetje op en neer maar uiteindelijk overwint de zwaartekracht het en de slak, althans zijn huis ligt op zijn zij. Ze weet dat ze niet verder komt op deze manier en zoekt in haar gedachten de schuur door naar een stuk gereedschap. 
Daar ligt ie, op zijn zij. In een vlaag van lef kijkt hij om het hoekje of ze er nog staat. Natuurlijk is ze er nog. Ze laat me voorlopig nog niet met rust….. Hij trekt snel zijn hoofd weer naar binnen. Nog even wachten dan maar. Als hij de kans krijgt om weer naar buiten te kruipen kan hij zijn huis weer recht zetten en maken dat ie wegkomt. 
Ze staat op en loopt de schuur in. Het enige wat binnen handbereik is is een moker die iemand ooit heeft achter gelaten. Lange steel, groot platform. Dit moet lukken denkt ze bij zichzelf. Ze pakt de moker en loopt kordaat op de moestuin af. 
Hij steekt nog een keer zijn sprieten om het hoekje, ze is weg. Dit is mijn kans denkt ie. En hij komt heel voorzichtig zijn huis uitgeglibberd. Dan ineens in een ooghoek ziet hij haar staan. Met een ontieglijke grote moker in haar handen. Dit is mijn einde. Ik wilde alleen maar een stukje van die malse krop proeven. Daar ga je ………Hij slaat nog een kruis. 
Ze knielt neer voor de moestuin. Ze ziet dat de slak in katzwijm ligt, half in half buiten zijn huis. Ze legt de moker op het zand en met duim en wijsvinger pakt ze het huisje op. De slak bungelt er maar een beetje onderaan. Ze vind de slak lang niet zo eng als ze gedacht had. Het is eigenlijk wel een lekker ding. Ze legt het huis met slak en al op het platform van de moker. Staat op, pakt de moker, loopt de tuin uit en legt de moker in de gemeentetuin. Ze pakt het huisje weer op en legt het gedoetje in het zachte zand. 
"En in het vervolg van mijn sla afblijven," zegt ze nog. 
De slak doet een oog open en ziet dat ie in een grote mooie tuin is met veel groen en sappige blaadjes. Dit moet de hemel zijn denkt ie. En hij kijkt vol verbazing om zich heen. Dan ziet hij achter zich de blonde dame staan. Met de moker in haar hand. Hmmm, denkt ie. Ik heb mijn huisje nog, ik leef nog. Ze heeft me in een betere tuin gezet. Schijnbaar zijn ze niet allemaal hetzelfde.....