Een beperking en grenzen

Genoten heb ik, de dagen in het Pieter van den Hoogenbandzwemstadion. 

Mensen uit 53 landen die samen vieren, huilen, dansen, zwemmen en eten. 

Mensen die vaak al jaren elkanders tegenstander zijn in het water. Maar daarnaast elkaar beste vriend omdat ze iets delen. Een handicap of mooier gezegd een functiebeperking. Want als je in dezelfde klasse zwemt dan heb je min of meer dezelfde beperking. 

Mensen met een functiebeperking zijn heerlijk om me om te gaan. Ze zijn eerlijk en open en nemen ieder zoals ie is. En dat voelt als een soort thuiskomen. Ze oordelen niet, niet binnen hun team, niet over andere teams en ook niet over de vrijwilligers die er rond lopen. 

Ze willen ook geen hulp. Ze redden zichzelf wel. Ook al betekend dat een flinke jaap over je voorhoofd omdat je niet ziet dat de tribune overhangt. Het liep goed af. Maar deze jonge slechtziende Amerikaan "was fine". Prima hoor. Maar ik heb toch mening maal gedacht....neem toch even de hulp aan en wees niet zo trots.... 

Chad uit Zuid-Afrika, beweegt zich voort met zijn handen liggend op een plank, hij vindt hulp geen probleem. Zeker niet om al de deuren te openen op zijn weg naar de lift helemaal achterin het zwembad. Toen we er samen in stonden ging het fout. Lift deed het niet.... ik blondt foute knop. Hij via de Walk of Fame naar boven gewandeld.... We hebben er later nog om gelachen...en al onze praatjes verwezen naar de lift.... en hoe hij in gevaar was in mijn omgeving.  

Leuke vent, poppetjes in zijn ogen. Zich heel bewust van zijn "apartheid". En nog bewuster van de mensen die hem leuk vinden omdat ie op een plank ligt of diegenen hem respecteren om de man die hij is. Want dat is hij, een echte vent, geloof me. He doesn't walk like one. That's all. 

zat er met mijn neus op!

Verder had ik meteen de eerste dag van het de echte wedstrijden al een enorme adrenalinestoot. Ik werd zondag ingedeeld bij de dopingchaperonnen. Ieder van ons kreeg een gouden medaille winnaar aangewezen om te begeleiden vanuit het water tot aan de dopingtest. Voor mij grappig want ik zat met mijn neus op de finish. Toen ging Miho het water in. Een jonge Croaat, uit een van mijn teams dus. Hij had pas de dag ervoor de kans gehad om in het wedstrijdbad te zwemmen. Even het water voelen.... Hij is een S7. Het was op de men's 400 meter freestyle. Hij nam steeds meer voorsprong op zijn tegenstander, in baan 4. Tot hij de laatste keer terugkwam van het keerpunt en gewoon een flinke stuk voorlag. Toen had ik het niet meer..... Ik sprong op en neer naast dat zwembad. Dat is er een van mij.... hahaha..... Hij won. Brak het Wereld Record met drie seconden. Oefffff. Dat was mooi om mee te maken. Hierboven zie je Mihovil Spanja, met witte badmuts, die net binnen is en kijkt of zijn team wel gezien heeft dat ie het gedaan heeft. De gouden plak is binnen. Me proud!!

 

Ik heb genoten! Van iedereen! Leuke contacten van overal in de wereld. Ik heb leuke dingen op mijn netvlies staan.

Maar ook veel geleerd. Over zwemmen, functiebeperkingen en universele kameraadschap en liefde. Samen delen, samen doen. Geen grenzen.  

Natuurlijk is er veel meer gebeurd tijdens mijn aanwezigheid of juist tijdens mijn afwezigheid. Misschien dat er ooit nog een blogje over volgt. 

Ook negativiteit was er aanwezig en jaloezie en oppervlakkigheid. Daar ga ik geen woorden aan vuil maken. 

Ik ga me opgeven als vrijwilliger voor de Paralympics in London in 2012. 

Het is begonnen.....althans vandaag voor mij...

Om half vier vanmiddag stond ik klaar bij het accreditatiecentrum van de WK zwemmen voor gehandicapten dat gehouden wordt in het Pieter van den Hoogenband zwemstadion in Eindhoven. 
Al maanden geleden heb ik  me hier voor opgegeven via het Platform Gehandicaptenbeleid ( http://www.stichtingpge.nl/ ) waar ik al jaren vrijwilliger ben. Later heb ik me nog een keer aangemeld via de site zelf op aanraden van vriendin Mirjam. 
Gekozen voor team-hostess omdat ik in die functie het dichtst bij de mensen zelf kan zijn. Qua contact. (Ik heb overigens niets met zwemmen, zwembaden of ander groot water).
In de eerste instantie zou ik gaan hosten voor alle Scandinavische landen. Ik zou de  middagdiensten gaan draaien, een Deense, in Nederland woonachtige dame zou de ochtenddiensten doen. Ik helemaal blij met mijn voorliefde voor Vikingen.....  
Dit bleek niet haalbaar. Zij wilde graag de middagen doen omdat ze dan met haar man, die in het bestuur zit, kon meerijden. Logisch als je in Utrecht woont. Maar heb toch een avond flink gebaald.....
Ik heb toen uiteindelijk gekozen voor Engels 6 met daarin de delegaties van Singapore, Maleisië, Zuid-Afrika, Kroatië, Turkije, India, Slowakije en Palestina.  In totaal 58 sporters en daar komen dan de begeleiders nog bij. Nu hoop ik dat jullie niet denken dat ik ontzettende talenknobbels heb... 


Goed, terug naar vandaag. Sta ik daar in dat kantoor om mijn accreditatiepas en kleding e.d. op te halen. (Zonder die pas kom ik het hele zwembad niet in. Zware beveiliging is noodzakelijk door de deelname van enkele teams.... )
"We zijn gesloten, we waren tot een uur open, kom morgen maar terug." "snauw."
Ik had duidelijk aangegeven hoe laat ik er zou zijn en dat ik aanwezig zou zijn bij de delegation registration van Singapore....... Daar komt bij, mijn shift is van twee tot negen uur.... En velen hebben die late diensten met mij.... 
Heb dus mijn maatje Mirjam opgezocht en die wist me precies te vertellen wie ik wel moest hebben voor mijn kleding en het pasje.... En dit keer was het geen chagrijnige dame. Er werd me keurig de tijd gegeven om twee nette shirts uit te zoeken en verteld dat de passen achter slot en grendel lagen. Duidelijk, ik tevreden. Het gaat gewoon om de manier waarop iets gebracht wordt. #hint


Om zes uur was de (onbevestigde) afspraak met de teamleaders van Singapore. Ik samen met de man van de registration naar het hotel. De Singaporesen lagen te slapen, hadden veel last van jetlag. Dus we zijn weer terug gegaan naar het zwembad. De registratie vindt later plaats. 


Daar lag een bon voor me klaar, avondeten!!! Het was zeven uur ondertussen.... Mooie tijd om te dineren.... 
Een joekel van een gehaktbal, aardappelpuree en sperziebonen op het menu. Heerlijk gegeten;-) 
Daarna zijn we naar het wedstrijdbad gegaan, Australië en Groot-Brittannië waren aan het trainen. Dus altijd leuk om te kijken, kennis te maken en te babbelen. Niet "mijn" teams maar ik ouwehoer in de regel wel met iedereen. Een Australische begeleider vroeg aan me: "where can I get a decent cup of coffee around here." Mijn enige juiste antwoord: "at my place, Nespresso, what else." IJs gebroken en ik mag morgen een koffie verkeerd aanbieden....In ruil voor een Australian Goodie.... die ik al in bezit heb.  


Deze dagen zijn nog trainings- en kwalificatiedagen. De sfeer is ongedwongen, de sporters zijn heel erg fanatiek. Zo mooi om te zien. Een waar feest. 
Meer informatie over het WK vindt je hier http://wkzwemmen2010.nl/


Mijn motto de komende dagen: Swim, Splash, Shine. 
En voor mij ligt de nadruk op Shine. :D

Voorstelrondje....

Ik ben ik, guitig en vrolijk, blond en rond, zing zoals ik gebekt ben maar hou me af en toe iets te veel in. Sta met beide benen op de grond ook al laat de nick Cassiopeia iets anders vermoeden. 
Heb twee volwassen dochters, een schoonzoon en een kleindochter van 10 maanden. 


In een voorgaande blog werd gesproken over Hannes en Viggo, zij leven beiden niet meer. Hannes is van ouderdom gestorven, 3,5 jaar oud en Viggo is een week na zijn hartaanval van zijn stokje gevallen. Net anderhalf. 
Hannes heb ik uit een dierenwinkel gehaald waar hij echt ongelukkig was en Viggo is hier komen wonen toen hij nog een minidwergpapegaaitje was en nog niet zelf kon eten. Ze hebben hier beiden een goed gevuld leven gehad. Ook al was het van korte duur.

 

Verder wonen hier nog twee oude viervoeters, een van bijna 14 en een van bijna 12. Tinkerbell en Spetter

Ik woon in een doorzonwoning, lekker standaard huisje tuintje boompje beestje en ik heb het prima naar mijn zin. 

Opgebakken zuurkool

19 sep 2009, 22:43

Vrijdag zit ik net op de fiets als mijn vader belt met een boodschap. Opa(85) zat op het balkon en is er volkomen verward vanaf gekomen. Hij slaat wartaal uit. Oma(89) zal de dokter bellen. 

Wij, moeder, ik, zus en nichtje fietsen verder, naar het bevrijdingsfeestje in de stad. 

Mijn opa is min of meer de weg kwijt, al jaren praat ie over zijn kindertijd in Groningen bij de Papiermolen. Maar hij weet nog waar de dingen voor zijn. Een sleutel is om de deur te openen, een lepel voor soep of yoghurt met basterdsuiker. Als je hem vraagt, wat at je gisteren? Moet ie je het antwoord schuldig blijven. Heb je je pillen geslikt? Hij heeft geen idee.... hij grijpt meteen naar het pillendoosje. 

Maar als je mij vraagt wat ik het liefste weer eens zou eten, dat weet ik het wel. De zuurkoolstamp die mijn opa vroeger voor me opbakte. Toen ze nog in het huis woonden waar ik geboren ben. Het minikeukentje. Met de pan waarschijnlijk uit het jaar stillekes. Maar het smaakte zo geweldig, met een krokant korstje. 

Mijn moeder belt tijdens de frieten nog met oma, de dokter is er. 

Later belt mijn vader me, ik zit op het plein en hij loopt met zijn korps in het defile onderweg naar het plein. Opa had een acute aanval van geheugenverlies. Het komt weer in orde, dwz op hetzelfde nivo als het was. 

De lucht van de opgebakken zuurkool van mijn opa ruik ik nog. Mijn reukgeheugen is nog prima.
En het is nu zaterdagavond. 

De vondeling

7 okt 2008, 00:11

Afgelopen donderdag lig ik nog te soezen in bed als Kelly op de deur klopt en binnenkomt. 
"Ben je wakker?" Ik klink waarschijnlijk heel ver weg onder de dekens. 
"Kijk eens wat ik gevonden heb...." 

Ik kijk en zie een hoopje haren in haar hand. Er komt geen geluid uit. "Wat is dat nou?" Ik ben ineens wakker. 
Een jong poesje in haar handen. Donker met de bekende cyperse streepjes op neus en benen. De ogen dicht, de oren maar net open. 
Hooguit twee weken denk ik. Kelly was wakker geworden van het mauwen wat het beestje deed, onophoudelijk. Ze vond het uiteindelijk in de tuin van de buren onder een fiets. 
Ik kom in actie. Bed uit, Kell gaat de kruiken zoeken en een doosje om het beestje in te leggen. Ik ga bellen met de dierenambulance. Geen melding van een verloren kitten..... Krijg het telefoon nummer van REDCAT, een stichting die katten opvangt en ze doorsluist naar gastgezinnen. "Nee, ik ga er zelf wel voor zorgen", hoor ik mezelf zeggen, "het ligt al tussen de warme kruiken." 
Kelly gaat met de doos op pad. Ze gaat kijken of ze nog meer geluid hoort van kittens of eventueel een moeder die haar jong kwijt is. Ondertussen ligt 'die van ons' heerlijk op te warmen in mijn waterbed tussen twee kruiken en onder een donzen dekbed. 
Ik ga de douche in en was mijn haren. Waarom geen schuim....denk ik. Nog maar wat shampoo erin.... Geen schuimende bol.... 
Blijkt het de cremespoeling te zijn die ik op mijn hoofd smeer......... Hoezo van slag? 

Geen miauwende kittens of poezen in de buurt. 
De dierenarts gebeld. Die heeft speciale voeding. Kelly gaat erheen en komt terug met een blik droge melkpoeder en een spuitje. 
Ik heb al water gekookt. De bench, die ik voor 'noodgevallen' had bewaard, schoongemaakt en de nog geen twee ons wegende frutsel erin gelegd. Melk gemaakt, gevoerd........ mijn hemel wat een strijd....de buik gemasseerd....... 
Later die dag ben ik een speciaal dierenflesje gaan halen bij de dierenwinkel. (Net een echte maar dan in het klein) Het eten gaat daarmee een stuk beter. 

En dit doen Kelly en ik nu al vijf dagen. Het frutsel is ondertussen bijna 3 ons. Speelt een beetje met onze vingers en is heel goed in het alles onderpoepen. Toch vreemd zo'n babygeval in huis. Maar het is een lekker ding en zeer fotogeniek. Het rode ding op de foto is overigens een sleutelhanger.... 
Als het groot genoeg is en zelf kan eten verhuist het naar Heeze. Bij Kelly en Laurent wonen. 

We hebben nog geen naam want we weten nog niet zeker wat het is.... Iemand een leuk idee? Unisex??

bailey

De dame en de slak

 jun 2008, 11:10

Ze ligt in de tuin, op haar buik op haar ligbed. Ze kijkt naar de kleine moestuin die ze dit voorjaar gemaakt heeft. De sla groeit goed. De lenteuitjes willen maar niet doorschieten. Het is warm, ze voelt de zon op haar benen. Iemand in de straat zet een zomers muziekje op. Dit is genieten, denkt ze. Dan ineens ziet ze een slak door haar tuintje glijden een vies glibberspoor achterlatend. Het huisje van de slak is bijzonder groot in vergelijking met de slak zelf. Een rilling gaat door haar lijf. Slakken, brrrrr 
Heel langzaam gaat hij voort, hij heeft in de hoek een malse krop gezien en die moet hij geproefd hebben. Het enige opstakel is die blonde dame die de tuin in de gaten houdt. “Gewoon heel langzaam doorkruipen en als ze me ziet dan kruip ik gewoon in mijn huisje. Lekker veilig. “ denkt ie. Hij heeft in zijn leven wel geleerd bij dames uit de buurt te blijven. Ze doen hem alleen maar verdriet. Deze zal niet veel anders zijn. 
Ze staat op, loom van de warmte. Ze is vastbesloten. De slak gaat. Ze moet alleen nog de moed verzamelen om hem op te pakken en in de gemeente tuin te zetten. Ze gaat op haar hurken zitten voor de moestuin. 
“Shit, Ze heeft me gezien.”
En zonder een moment na te denken schiet hij zijn huisje in. Nu is het afwachten of ze hem met rust zal laten. Hij heeft alle tijd. Ondertussen kan ie mooi wat in zijn huis doen. Er ligt nog was. Er is ook nog wel wat te eten van gisteren. Dan valt zijn huis om. 
Met alle moed die ze verzameld heeft geeft ze het huis van de slak een duwtje. Hij gaat een beetje op en neer maar uiteindelijk overwint de zwaartekracht het en de slak, althans zijn huis ligt op zijn zij. Ze weet dat ze niet verder komt op deze manier en zoekt in haar gedachten de schuur door naar een stuk gereedschap. 
Daar ligt ie, op zijn zij. In een vlaag van lef kijkt hij om het hoekje of ze er nog staat. Natuurlijk is ze er nog. Ze laat me voorlopig nog niet met rust….. Hij trekt snel zijn hoofd weer naar binnen. Nog even wachten dan maar. Als hij de kans krijgt om weer naar buiten te kruipen kan hij zijn huis weer recht zetten en maken dat ie wegkomt. 
Ze staat op en loopt de schuur in. Het enige wat binnen handbereik is is een moker die iemand ooit heeft achter gelaten. Lange steel, groot platform. Dit moet lukken denkt ze bij zichzelf. Ze pakt de moker en loopt kordaat op de moestuin af. 
Hij steekt nog een keer zijn sprieten om het hoekje, ze is weg. Dit is mijn kans denkt ie. En hij komt heel voorzichtig zijn huis uitgeglibberd. Dan ineens in een ooghoek ziet hij haar staan. Met een ontieglijke grote moker in haar handen. Dit is mijn einde. Ik wilde alleen maar een stukje van die malse krop proeven. Daar ga je ………Hij slaat nog een kruis. 
Ze knielt neer voor de moestuin. Ze ziet dat de slak in katzwijm ligt, half in half buiten zijn huis. Ze legt de moker op het zand en met duim en wijsvinger pakt ze het huisje op. De slak bungelt er maar een beetje onderaan. Ze vind de slak lang niet zo eng als ze gedacht had. Het is eigenlijk wel een lekker ding. Ze legt het huis met slak en al op het platform van de moker. Staat op, pakt de moker, loopt de tuin uit en legt de moker in de gemeentetuin. Ze pakt het huisje weer op en legt het gedoetje in het zachte zand. 
"En in het vervolg van mijn sla afblijven," zegt ze nog. 
De slak doet een oog open en ziet dat ie in een grote mooie tuin is met veel groen en sappige blaadjes. Dit moet de hemel zijn denkt ie. En hij kijkt vol verbazing om zich heen. Dan ziet hij achter zich de blonde dame staan. Met de moker in haar hand. Hmmm, denkt ie. Ik heb mijn huisje nog, ik leef nog. Ze heeft me in een betere tuin gezet. Schijnbaar zijn ze niet allemaal hetzelfde..... 

Hoe vaak heeft de ochtendstond een verrassing in de mond

6 jun 2008, 23:48

Haar ogen gaan langzaam open. De vogels kwetteren al in de dakgoot. 
Het is warm in haar slaapkamer. Haar eerste gedachte: “Ik heb me verslapen.” 
Ze heeft om half negen een afspraak met haar jongere zus. Ze vliegt omhoog en gaat op 
de tast op zoek naar haar telefoon die altijd ergens in haar bed ronddwaalt. 
OMG half zes. Ze gaat weer liggen. In hemelsnaam, zo vroeg? 
In een vlaag gaat de avond ervoor door haar hoofd. Ze vraagt zich af of ze het gedroomd heeft. 
Het wordt wazig voor haar ogen en al snel wordt ze door de slaap overvallen
en dut weer in. 

Warm, denkt ze, te warm. Het dekbed gaat omhoog. 
Ze draait een paar keer van de ene op de andere zij. Ze reikt naar haar telefoon 
die weer tussen de kussens is gevallen. Half acht. Hmmm, veel beter. 
Ze rekt zich uit en stapt haar bed uit. Natuurlijk gaat dat niet zo snel gezien haar verwondingen. 
Ze kijkt slaperig om zich heen terwijl ze denkt: “wat ga ik aandoen, douchen, haren wassen. Daarna een boterham eten en koffie maken met nescafe en opgeschuimde melk. 
Dan even kijken of er een berichtje is, stel je voor”. 

Duf, nog steeds, achter de pc, 2 sneetjes brood met light kaas en de 
eerder genoemde koffie staan op de tafel naast haar. 
Hannes komt eens kijken of er iets te halen valt. 
Hij krijgt een stukje brood en een stukje kaas. 
Viggo fluit wat in het wilde weg. Nee, hij praat nog steeds niet.
De honden lopen binnen en buiten, zoals ze altijd doen. 
Geen bericht, geen verrassing. Geen onverwacht bezoek. 
Terwijl ze haar vaste websites bezoekt drinkt ze haar koffie op en eet ze haar brood. 
Geen teken van leven. Als de koffie op is staat ze op, loopt naar de keuken en doet nog wat melk in de opschuimer. Meer koffie maken denkt ze. Zussie komt zo. 
Afleiding.......... Ze staart wat in de melk. Weer een nieuwe dag

Bubbels.....

12 dec 2007, 22:33

Door dat stomme rotspel zit ik ineens weer te bloggen. Net of ik iets aan mijn hoofd heb. 
Heb ik ook niet. Maar van dat stomme spel krijg je hersenspinsels.
Indrukken die je door de dag heen krijgt. Auto's die je ziet rijden terwijl 
je je dochter naar een sollicitatie gesprek brengt. Gebouwen, mensen, dingen. 


Soms maakt iemand ook een indruk en wel zo een dat je dat niet een twee drie kan vergeten.
Dat je inborst sterker is dan je verstand. Dat het allemaal tijd nodig heeft omdat 
er niet eerlijk gespeeld is of omdat je een waas voor ogen had en dingen zag die er niet waren. 


Net of ik gek ben......NEEN ik twijfel niet aan mezelf. 
Ik weet heel goed wat ik wil en niet wil en wat ik gezien heb. Het loopt gewoon niet zo 
als je soms zou willen. Life sucks  
Gelukkig is het bijna 2008 en ga ik ervanuit dat het een toppietoppie jaar 
wordt voor mij mijn kinderen, hun aanhang en al mijn dierbare lieve vrienden en vriendinnen. 


Tja Bubbels? Smilies zijn ook Bubbels toch? 

Zes

6 dec 2007, 21:53

Blog Yes or No? 

Zittend met die laptop op mijn lap, daar hoort ie toch.....

Daar zit je dan. Je hoofd tolt van alle plannen die er doorheen spoken,

je maag roept continue om eten en je vingers willen iets vasthouden......

To blog or not to blog, that is the question.

Ik ben er nog niet uit, daar gaat mijn besluitvaardigheid.

Gelukkig mag een mens van mening veranderen

Het niet roken gaat goed, veel beter dan ik verwacht had.

Kom weleens in de verleiding,

maar zolang het een sigaret is die me verleidt zie ik het probleem niet zo.

Mijn vele hersenspinsels, ze zijn stoffig en zitten vol met webben.

Een goede spin die daar zijn weg weet te vinden

Nummer vijf

22 nov 2007, 20:02

Besluitvaardigheid:

Ik heb besloten dat ik geen BLOGGER ben.

Het wordt niks meer met me.
Ben wel gestopt met roken! ( en begonnen met nog meer eten)
Dus over een tijdje pas ik met mijn fotootje niet meer op het plekje!

Dit is dus voorlopig de laatste blog

Horrorscoop?

15 jan 2007, 20:16

Ik liep afgelopen week tegen deze bijzondere omschrijving van mezelf aan: 

Waterman: 
is een intelligente vrouw die weet wat ze wil en dat niet onder stoelen of banken steekt. 
Ze is progressief en ruimdenkend en heeft meestal veel begrip voor anderen 
omdat ze zaken van verschillende kanten kan bezien. 
Ze heeft respect voor de unieke individualiteit van iedereen en draagt persoonlijke 
vrijheid hoog in het vaandel. 
Zij is sociaal betrokken en gaat direct op de barricade wanneer er voor het goede doel
(lees: het welzijn van de mensheid) gestreden moet worden. 
Relaties gaat ze niet makkelijk aan uit angst voor sleur en gebondenheid. 
Gelijkheid, vrijheid, broederschap/zusterschap is haar devies!! 


Gejat uit de TopSante van februari 2007

De eerste, tweede en derde blog

22 okt 2006, 11:21

De eerste!

Tjemig tis veel te vroeg, zit ik hier en ik heb niets te bloggen eigenlijk.
Gisteren was de verjaardag van mijn nichtje, ze werd 9.
Het was een geslaagde Hawaiiparty. Compleet met kokosnoten bh en rieten rokje.
Ik zag er niet uit natuurlijk. Ach.....Na drie cocktails had ik niets meer in de gaten.
Vandaag ga ik even kijken bij een vriendin, ze is aan het schilderen
in haar nieuwe huisje.
Ik denk dat we vanavond een borrel gaan pakken op het Wilheminaplein.....

Blog you later....

29 okt 2006, 09:43

Numero Dos!

BLehhhhh, is dit erg.....
Zondag en ik word om tien uur wakker, is het dus pas negen uur.
Die verdraaide wintertijd. Ik baal er wel van dat het nu iedere avond
zo vroeg donker is. Eigenlijk baal ik altijd wel van de winter.
Mijn "normale" dip begint eigenlijk veel eerder maar door het goede weer
in oktober en een paar dagen in Barcelona is mijn inwendige klok aardig
op zijn kop gezet.
Vanaf morgen wil ik een winterslaap houden en dan wakker
worden op 1 februari.
Ik ben geen wintermens, ik ga ondercover.

8 jan 2007, 21:08

Nummer 3!

Met op de achtergrond Grey's Anatomy ga ik toch mijn best doen
weer eens een blogje te maken.
Ik had een goed excuus dat het zo lang duurde.....druk druk druk.
Nu het nieuwe jaar is begonnen ga ik het wat rustiger aan doen.
Een ding per dag plannen.

Moet lukken als echte Waterman.
In ieder geval zijn de meidjes weer volop aan het werk. Dus overdag is het
lekker rustig in huis.
Tijd om heel veel op te ruimen.
Dan ruim je ook je hoofd leeg zegt men.
Ik heb meestal de neiging om aan vanalles tegelijk te beginnen, NU DUS NIET MEER!!!
Ennnnnnn aanstaande zaterdag een heel leuk feest voor de boeg!
We gaan naar Bunnik.

Misschien wel met een heel leuk mannelijk gezelschap.
Ik ben de BOB  zodat iedereen weer veilig thuiskomt.

Verder heb ik even niets te zwetsen. Tijd voor een beetje (namaak)zon.