Duizend

dingen schieten door haar hoofd.

Je kunt beter gaan, hoort ze zichzelf zeggen. Hij kijkt haar aan, knikt, staat op en pakt zijn jas.

Zij volgt hem naar de hal, de trap af. Hij loopt traag. Tree voor tree.
Voor zich ziet ze zijn met gel ingetoomde haar. Ze wil er door heen woelen. Wild, de krullen terug.
Hij opent de voordeur, draait zich om. Een kus op haar wang. Dag. Dag.
Ze sluit de deur en rent de trap op de woonkamer in. Terwijl ze langs de lichtschakelaar komt geeft ze die een duw.
Donker.
Ze loopt naar het raam. Alsof ze wordt gedwongen. Van achter t gordijn kijkt ze naar beneden.

Waar is hij heen gelopen. De weg omhoog of juist naar beneden.
Met een schok realiseert ze zich dat hij er nog staat. Op de rand van de stoep.
Zijn kraag omhoog. Zodat hij uit de wind een sigaret kan opsteken.
Hij kijkt naar boven. Naar haar raam. Maar hij kan haar niet zien. Weet ze.

Terwijl hij zijn sigaret oprookt staat zij als genageld achter t gordijn.
Tot een weggeschoten peuk haar doet schrikken. Ze rent door de kamer, de trap af en rukt de voordeur open.
Hij staat een flinke stap van haar vandaan.
Zonder iets te zeggen pakt hij haar vast. En kust haar.
Ze valt bijna flauw.

Origineel is van 7 november 2015

Rogan Josh, vegetarian my style

Ik wilde wat vaker vegetarisch gaan eten. 

Maar in de Nederlandse standaard keuken ben je dan, naar mijn mening, snel uitgekookt. 

Welke keuken staat nou bekend om zijn heerlijke vegetarische recepten? 

Toen zag ik het programma op de BBC, Indian Cooking made easy. Is het zo gemakkelijk? 

Het begon met een potje uit het rek bij de plaatselijke supermarkt. Heerlijk hoor, daar niet van. Maar met toevoegingen en heel veel zout. 

Toen kocht ik 1 zakje kruiden. Ging wat experimenteren. En dit werden hele smakelijke gerechten. Hemels... zei iemand. Maar ook in dit poeder zit veel zout. Dat kan beter. 

En nu heb ik een heel arsenaal Indiase zaden en kruiden. 

Volgens mij ben ik verslaafd. :-) 

Ik maak  minstens elke week een andere curry, voldoende,  dus eet het zo'n tweemaal in de week. Vandaag is het geworden: 

Deb's vegetarische Rogan Josh voor twee a drie personen.

• 
  
• 1 grote ui in stukken

Een eetlepel geraspte knoflook 

• Een eetlepel geraspte gember
• 
  
• 3 eetlepels plantaardige olie, geen olijfolie!
• half groente bouillonblokje (Op de foto beneden zie je zeezout, dit heb ik niet toegevoegd)
• 1 theelepel kurkuma
• 1 theelepel garam masala (zelf gemengd)
• 1 theelepel gemalen korianderzaad
• 1 theelepel gemalen komijn
• 1 theelepel chilli poeder
• stukje foelie
• 1 eetlepel tomaten puree
• 
  
• 2 verse pruimtomaten in stukken
• 1 flespompoen in stukken
• water en eventueel yoghurt. 
• Houten lepel gebruiken voor het roeren!!

Uien glazig bakken in de helft van de olie, gember en knoflook toevoegen. Blijven roeren. Vuur lager zetten.

Dan de kruiden toevoegen. Even laten garen. Niet laten verbranden, dat blijf je proeven.
Tomatenpuree erbij doen en even laten fruiten. Wat water toevoegen en het halve bouillonblokje en doorroeren tot het een redelijk gladde pasta wordt. Op een laag vuurtje laten pruttelen. Zo nodig nog wat water toevoegen. Of een eetlepel yoghurt als je dat in huis hebt.

Dan ziet het er na een paar minuten zo uit als op het plaatje beneden. (zonder de yoghurt). 

De geur van deze curry paste alleen al...

Dan in een schaaltje doen, af laten koelen om de smaak te versterken. 

Terwijl dit afkoelt maak je de flespompoen schoon en 

snijd je in stukjes en hetzelfde doe je met 2 tomaten.

En ik doe dat grof zodat er na het stoven nog wat overblijft. 

Parel couscous is heerlijk bij deze curry. Hieronder zie je de pareltjes ongekookt.

Ik kook het in negen minuten gaar. Volgens de aangegeven methode op het pak. Na drie minuten koken doe ik er per persoon een ei bij, zodat deze zeven minuten (of naar wens natuurlijk) meekoken. 

Als de parel couscous gaar is giet ik het geheel af, haal de gekookte eieren eruit en doe de parels terug in de pan met wat citroen- of limoenrasp of een eetlepel citroen- of limoensap. Met deksel heel even laten stomen. Zonder vuur.

(Palestijnse couscous, ook wel maftoul genoemd, zijn kleine deegballetjes. Het kwam uit Gaza en kan nu niet meer uitgevoerd worden. Is nu onder een ander merk te koop bij de betere supermarkten.)

Terwijl de couscous zachtjes kookt een flinke pan op het vuur zetten en de rest van de plantaardige olie toevoegen, de pompoen in de hete olie een beetje bruin bakken. De tomaten toevoegen en de curry pasta. Er zou eigenlijk geen water meer bij hoeven omdat de tomaten nat genoeg zijn. Wordt het te droog voeg je water toe, in kleine beetjes. Doe je teveel water in een keer erbij is dat geen ramp. Dan laat je de curry wat langer opstaan en inkoken. 
Alleen zullen je pompoen en tomaat dan verdwenen zijn :-) 

Eieren zonder schil aan de curry toevoegen. 

En klaar is je heerlijke Vegetarische Rogan Josh. Laat het je smaken!! 

Dromen

Het is juni, midden in de week en het is om tien uur ‘s ochtends al goed warm. Echt zomerweer. Mooi dagje om te gaan winkelen in een naburig dorpje denkt ze. Ze geniet langzaam van haar koffie. Kan ik eindelijk dat winkeltje met prullaria eens gaan bekijken. Misschien kom ik iets leuks tegen.

Tegen twaalf uur stapt ze in haar auto en een kwartiertje later parkeert ze haar auto op een parkeerterrein ten zuiden van de winkelstraat. Hier is het gratis....mooi meegenomen, het enige nadeel is dat dat speciale winkeltje nu helemaal aan het andere eind is.

Het is een oud dorp, misschien zelfs een kleine stad aan een grote rivier. Ze was hier een keer eerder als kind, jaar of elf. Maar daar kan ze zich weinig meer van herinneren. De panden in de winkelstraat zijn oud. Op een van de oudste staat zelfs 1718 op de gevel. Ze dwarrelt van de ene winkel naar de andere, zonder iets te kopen. Halverwege drinkt ze een espresso bij een zaak die koffiebonen verkoopt. Ze geniet van de lucht van de verse bonen terwijl de espresso over haar tong danst. Half drie en de temperatuur is opgelopen tot zo’n 23 graden. Heerlijk. Dit is genieten en ze denkt aan het winkeltje met snuisterijen dat op haar wacht.

Tegen vier uur staat ze voor het pand. 1789 is in de klei geschreven. Beetje onbeholpen handschrift. ze glimlacht en denkt ik zou het geschreven kunnen hebben. De winkel ligt iets lager dan de andere winkels. De ramen aan weerszijden van de deur beginnen bij de stoep en om bij de deur te komen moet ze eerst twee treden naar beneden. Iets houdt haar tegen om daadwerkelijk die twee stappen te zetten. Dan heeft ze ineens de ronde knop van de deur in haar handen. Ze staat er zelf van te kijken alsof iemand haar een duwtje in de rug gaf en haar hand om de knop legde. Ze kijkt verbaasd naar haar hand en de glad houten deurknop. Ze draait de knop om, heel langzaam en voor ze het zelf beseft staat ze aan de andere kant van de deur. In de winkel. Raar dit, alles gebeurt in vlagen, alsof ik zelf niets te zeggen heb. Ze laat de deurknop los en heeft daar op acuut spijt van. Op het moment dat ze de knop los laat wordt ze bevangen door een ijzinge kilte. Haar haren staan recht op haar armen. Ze rilt. Het was toch zomer?

Ze staat nog steeds net achter de deur, vastgenageld aan de vloer. Ze snakt naar adem. Hoe lang sta ik hier al? Er zijn sinds haar binnenkomst slechts hooguit zestig seconden voorbijgegaan maar voor haar lijken het wel minuten. Wat is hier aan de hand? Dan ineens is ze weer zichzelf.

De winkel, ze is binnen. Ze kijkt eens rond. In de voorkamer, langs de muren, staan allemaal houten kasten vol met oude huishoudelijke artikelen. In het midden staat een grote tafel, met een groot wit tafelkleed, gedekt met antieke borden en een tinnen bestek. Zes stoelen eromheen. Dan is er een soort afscheiding naar de achterkamer, een opening met een gordijn.

Ze is de enige klant, maar ze is niet de enige aanwezige. Ze ziet niemand en ze vraagt zich af of een bel aan de deur haar binnenkomst heeft gemeld. Er komt niemand vanachter het gordijn tevoorschijn.

Het valt niet mee om naar de eerste kast te lopen en te kijken wat daar zoal in te vinden is. Haar benen zijn loom en stijf. De ruimte voelt nog steeds koud, al staan haar haren niet meer overeind op haar armen.

Prullen inderdaad. Sommige dingen heel oud en kapot, sommige dingen nieuw en niet echt bijster interessant. Ze loopt door naar de volgende kast. Halverwege staat ze weer stil, haar oog valt op een pollepel die op de tafel ligt. Ze is verbijsterd.

Die lepel ken ik. En heel even ziet ze zichzelf roeren in een grote ketel. Met die lepel. Haar hand wil de lepel pakken en blijft zo’n tien centimeter boven de tafel hangen. Ze schudt haar hoofd, weg met die rare gedachten mompelt ze tegen zichzelf.. Resoluut draait ze zich om naar de tweede kast en probeert heel aandachtig te kijken wat zich daarin bevindt.  Maar het lukt niet. Iets in haar dwingt haar naar de tafel. Ze pakt een van de stoelen en gaat aan de tafel zitten.

Met de oude lepel in haar hand wordt ze betrapt door de man die ineens vanachter het gordijn komt en in de opening gaat staan. Ze staren elkaar aan. Ik ken hem. Dan ineens ziet ze een glimp van een fornuis achter hem. Het staat in een oude koof. Er staat een ketel op het fornuis. Dat fornuis stond er vroeger niet hoort ze zichzelf zeggen. De man heeft nog steeds niets gezegd en kijkt haar nog steeds vol verbazing aan. Ze ziet zijn mond opengaan maar er komt geen geluid uit.

Er gaat een hele tijd voorbij en dan gaat de man tegenover haar aan de tafel zitten. Ik ken jou, zegt hij. En zij knikt instemmend. Dan is het weer stil.

De stilte wordt ruw onderbroken door het fluiten van de ketel die op het fornuis staat achter het gordijn. Lust je thee? Zonder op een antwoord te wachten staat de man op en verdwijnt achter het gordijn. Ze hoort gerommel met glaswerk en lepeltjes en dan ineens staat hij met een dienblad naast haar. Iets met munt, uit eigen tuin. Tenminste dat denkt ze. Hij zet een glas water voor haar neer met een lepeltje erin. Hij duwt er een paar takken munt in. Even laten staan zo. Hoort ze hem zeggen. Hij zet nog een glas neer, duwt er net zo’n bosje takken in en gaat zitten. Weer tegenover haar.

Dit huis is familiebezit, begint hij te vertellen, al sinds 1789. Mijn over-over-overgrootvader Jan heeft het gebouwd voor zijn dochter toen zij ging trouwen. Ze luistert aandachtig, de koude rillingen negerend.

Jan woonde met zijn gezin in het huis hiernaast, gaat de man verder. Met zijn vrouw, zijn zoon en zijn dochter. Het huis hiernaast had in de voorkamer een klein winkeltje in huishoudelijke artikelen maar toen de zoon des huizes ging trouwen is het winkeltje opgedoekt en is de jonge bruid bij hun ingetrokken. De spulletjes zijn zolang weggeborgen in een schuur van een boer verderop in de straat. Na niet al te lange tijd kreeg ook de dochter een vrijer en besloot Jan een huisje voor haar te bouwen zodat zij daar met haar man kon wonen. Ze konden onmogelijk allemaal in het huis wonen waar ze nu verbleven, zeker nu ook er een baby opkomst was. 

De grond naast het oude huis was geschikt en samen met een paar vrienden, zijn zoon en schoonzoon werd het huis tegen het oude huis gebouwd. Een kamer beneden met een voordeur, een trap achter in het huis en twee kleine kamers boven. Onder de trap was een kleine achterdeur om bij het buitengelegen toilet te kunnen. De twee ramen naast de voordeur waren de enige. De inrichting bestond uit eenvoudig houten meubilair meestal gekregen van vrienden of familie. Het keukengerei werd uit de opslag gehaald bij de boer.

Er werd getrouwd kort nadat het huis helemaal klaar was op 8 juni 1789. De man valt stil. En met een schok beseft ze... het is vandaag 8 juni. Alleen een paar jaar later. Hij roert door zijn thee, haalt de takken munt eruit en begint langzaam te drinken. Ze besluit zijn voorbeeld te volgen en nipt van haar heerlijke thee. 

Een afwijzing uit London

Dear Debbie,

Thank you once again for applying to be one of our 70,000 Games Makers. We were overwhelmed with the response to the programme and have spent the last year sorting through almost 250,000 applications. The calibre of applicants has been absolutely fantastic but unfortunately there just aren't enough roles to go round. We are sorry to say that we are unable to take advantage of your application. We appreciate that not being a Games Maker may come as a disappointment to you, and thank you once again for your interest and enthusiasm for the Games. Many thanks again for your interest in being part of the London 2012 Games. The London 2012 Volunteer team Wat een pech. Niet naar Londen voor de Paralympics.... ....

Mijn houten hart

Ik dacht dat ik het allemaal zo goed wist. Heb het niet voor niets jaren volgehouden en jaren ook tegen iedereen die het maar horen wilde vertelt. 
Gewoon een flinke muur bouwen en mogelijke slopers op afstand houden. 

De muur werd steeds dikker. Het verborg een zuiver, houten hart. Daar was ik zuinig op.

Uiteraard is mijn houten hart gevuld met liefde voor mijn dochters, voor Riley en Ayden en Djay en voor de fijne vrienden om me heen.  

Maar die ene, die laat ik niet toe. Die komt er niet doorheen!! Ik wil niet meer gekwetst worden. Ook jaren hard geroepen. Met een grote glimlach op mijn gezicht. 

Totdat er iemand met een flinke moker door mijn verdediging heen ging. En nog kon ik dat handelen. Zonder enig probleem. Wat mij ook verbaasde. Had ik voor hardhout gekozen?

Maar nu is het lachen me vergaan. Mijn houten hart heeft een kier. 
Shit zullen sommigen denken. Inderdaad. Shit. 
Want ik kan er niets mee. Ik weet absoluut niet hoe er mee om te gaan. Ik wil het ook niet. Zegt mijn verstand.
Maar ik moet toegeven dat het niet meevalt. Ik sta er mee op en ik ga ermee naar bed. 

Ben je verliefd, Debb? Zullen sommigen van jullie zich afvragen. 

Ik ben niet verliefd. Ik ben er gevaarlijk dichtbij. Ik voel me erg kwetsbaar en doe verwoede pogingen de kier te dichten.  Aan de andere kant loopt mijn hart over..... en duwt kleine berichtjes naar boven.... "stel dat" .......

"De grootste afstand in de wereld bedraagt 35 cm; de afstand van het hoofd naar het hart" (Agnes Baker Pilgrim)

Hoe ga ik die afstand overbruggen? Als ik dat überhaupt kan! 

Aanpassing op 23 september.

Na twee dagen met veel gepieker en fijne inzichten van anderen kan ik weer lachen. Eerst had ik spijt dat ik het blog geplaatst had. Ik had al een paar dagen nodig om die beslissing te nemen. Soms zijn er dingen die je toch niet makkelijk deelt. 

Maar nu denk ik, het is fijn om weer te voelen. Was even geleden. Te weten dat ik daartoe in staat ben. Ik wist het wel, maar het was diep weggestopt. 
De afstand hoef ik niet meer te overbruggen. Mijn verstand en mijn gevoel hebben elkaar gevonden. 
En die kier? Een relatie zit er niet in dus die laat ik lekker zitten. Voel er niets van......

Deze youtube link kreeg ik op Facebook van een vriend. Die plaats ik in het blog. Hij stond er eerst onder.  

And so it goes

(Een kamer staat leeg, voor degene die de kier kan vinden.) 

While Cassi Shines

Tinkerbell geboren in Eindhoven op 14 september 1996, vanaf acht weken bij ons in huis. Spetter geboren in Bergeijk op 29 september 1998. Vanaf vier maanden bij ons in huis.

Twee lieve en trouwe viervoeters die zo lang deel uitmaakten van ons gezin.
Half Europa hebben ze doorkruist, samen met hun baasjes in de bus, camper of met de auto. Praktisch overal gingen ze mee naar toe. Twee knuffels eerste klas.

Jullie begrijpen, ze zijn niet meer. Kwam maandagavond thuis van mijn oudste dochter. Ging buiten zitten met een borrel. Tien minuten naar de telefoon zitten staren. De dierenarts uiteindelijk gebeld en ik was welkom. ( de afspraak stond voor dinsdagmiddag ).

Deze dierenarts ken ik al 30 jaar, hij zag mijn worstelen, heeft me gerustgesteld en de hondjes eerst een verdoving gegeven. Pas toen ze sliepen hebben de hondjes de fatale injectie gehad. Het was binnen tien minuten gedaan... twee hele honden-levens glipten door mijn handen en hoofd heen. En daarmee het leven wat ze met ons gedeeld hebben. Alle ellende en alle leuke dingen....

En dan kom je thuis, meteen al bakjes en manden opgeruimd. Als een kip zonder kop door je huis heen razen en net doen of er nog niets aan de hand is....
Tegen negen heb ik een hapje kunnen eten. In stilte....

En vanochtend toen ik wakker werd, geen geluid beneden, geen getrippel.... Geen ochtendritueel. Alleen een kat die me verbaasd aankijkt en dan snel naar buiten glipt.


Mijn verstand zegt dat ik de juiste beslissing heb genomen, mijn hart huilt en de tranen stromen.

Ben er even een paar dagen niet.

My life will never be the same.

RIP Tinkerbell en Spetter.

Mail uit London.....

Dear Debbie Sorry you haven’t heard from us for a while – don't worry, we haven't forgotten you! As you know, our selection events kicked off in February. Since then, we've interviewed almost 40,000 potential Games Makers in London and around the UK. We’ve been overwhelmed by the calibre of the applicants we’ve met so far – the levels of passion, enthusiasm and commitment have been fantastic. We carry on interviewing until early 2012. If you haven’t been invited to a selection event yet, don’t worry. We will be interviewing a further 60,000 aspiring Games Makers and we’ll give you at least six weeks’ notice if we’d like you to attend. We’re going to start offering roles to successful applicants from September. Like the selection events, we’ll be making offers on a rolling basis, so many of you won’t hear from us straight away. In the meantime, keep logging in to the Games Maker zone for news and updates.

	Best wishes, The London 2012 Volunteer team